Het verhaal van De Smockelaer

Het begon met een ruïne waar bomen door het dak groeiden

In 2000 gooiden Monique en Maurice Loo hun leven om. Zij kwam uit Brabant, hij is geboren en getogen in het Zuid-Limburgse Epen. Maurice had een mooie carrière bij Philips, Monique werkte al jaren in de apotheek. Alles netjes op orde, tot het begon te kriebelen.

„Ik wilde dat mijn kinderen zouden opgroeien met hetzelfde buitenleven als ik.” Dus verruilden ze de stad voor een boerderijruïne. Bomen op de binnenplaats, muren die betere tijden hadden gekend, maar óók: een droom.

Van ruïne naar karakter

Geen verbouwing, maar een klein wonder

Met veel doorzettingsvermogen (en heel wat stof in de haren) werd de oude hoeve Auberge De Smockelaer. Geen slaapzalen met stapelbedden, maar comfort zoals Maurice het zelf op reis zou willen.

Het werd meteen druk. Té druk eigenlijk. En omdat Maurice niet graag „nee” zegt, werd er uitgebreid. Inmiddels liggen er meerdere locaties in het Heuvelland, van eeuwenoude monumenten tot een moderne villa.

Schatbewaarders

Met gezond boerenverstand

Veel van onze gebouwen dragen honderden jaren geschiedenis met zich mee. Die koesteren we met respect, vakmanschap en soms een beetje koppigheid, zodat we ze kunnen doorgeven aan de volgende generatie.

Vlees van biologische boeren uit de directe omgeving, groenten waar mogelijk uit eigen tuin en energie van eigen zonnepanelen. Tegenwoordig heet dat duurzaamheid. Hier noemen we het gewoon gezond boerenverstand.

En dan… het smokkelen

Een eerbetoon aan de grensstreek

De naam komt niet zomaar uit de lucht vallen. De Smockelaer eert de mensen die hier met lef, slimheid en een flinke dosis creativiteit hun weg vonden.

Opa Per en het pakje boter

Hoe haal je het in je hoofd?!

Opa Per werkte overdag in de mijn. ’s Avonds smokkelde hij met oma Lieske, want met zestien kinderen moest er brood op de plank. Op een avond werd oma met wat boter staande gehouden door de Duitsers. Opa zag het van een afstand en nam een alternatieve route naar huis.

Toen de Duitsers met oma voor de deur stonden, begon opa meteen uit te halen: „We hebben zestien kinderen en dan ga jij een beetje smokkelen?!” De Duitsers keken elkaar aan: „Rustig maar… het was maar een pakje boter.”

Duizend sigaretten

Door het Vijlenerbos, over de Geul

In de jaren ’60 smokkelde vader Wiel sigaretten. Duizend tegelijk, via het Vijlenerbos naar huis. Hij vertelde zijn vriend Brus, commies bij de douane, zelfs waar hij de grens over zou komen.

Brus wachtte keurig bij de brug, maar zag hem niet. Wat Wiel nooit vertelde: hij stak honderd meter verder door de Geul over, met de sigaretten boven zijn hoofd. En het vee dat ’s nachts „per ongeluk” bij de Belgische buren stond? Sommige dingen moet je niet te moeilijk maken.

Tot slot

Vandaag smokkelen we nog maar één ding

Een goed gevoel. Een warm welkom, een lange tafel vol gezelligheid en herinneringen die u meeneemt naar huis.